Acceptatie of tolerantie, wat doe jij?

Acceptatie versus tolerantie.

Terug van een weekje kamperen in Noord-Frankrijk kom ik thuis met een voldaan gevoel. Eindelijk kwam ik eens toe aan de rust om een boek te lezen. ADHV een prachtig boek daar in Noord-Frankrijk kwam ik er achter dat er nog steeds een te weinig verschil gemaakt wordt tussen acceptatie en tolerantie. Zijn wij Nederlanders wel zo accepterend als dat we telkens pretenderen te zijn?

Naast mijn studieboeken en alle psychologie magazines – nog drie in hun verpakking want thuis kom ik daar maar niet aan toe- had ik  “Een schitterend gebrek”van schrijver Arthur Japin meegenomen. Een aanrader voor mensen met een smaak zoals de mijne. Een melodramatisch liefdesverhaal a la Romeo en Julia gevuld met de nodige intriges die, zoals de tragiek het betaamt, eindigt met een verscheurd gevoel bij de lezer. Doe mij ipv een happy end een vreselijk einde die ervoor zorgt dat ik naderhand nog een kwartier verzuchtend voor me uit zit te staren. Ik hou van dat frustrerende gevoel omdat de hoofdpersonages geen andere levenskeuzes hebben gemaakt. Maar naast het verhaal zitten er ook prachtige filosofische passages in die mij verder deden denken. Het bezorgde mij momenten waarbij ik het boek weg kon leggen om zelf in mijn gedachten te verzinken. Graag deel ik mijn favoriete passage die me na deed denken over onze “vrije”Nederlandse mentaliteit.

Zonder wat te verklappen, want het boek is het lezen echt waard, gaat de passage over de jonge Lucia. Zij is afkomstig uit een klein Italiaans dorp en vlucht naar het zogezegd vrije Amsterdam om haar grote liefde achter zich te kunnen laten.

Ik nam aan dat dit een van de bijwerkingen was van de beroemde verdraagzaamheid die alle grote vrijdenkers hierheen had gelokt, maar het maakte mij schuw en ik had tijd nodig om aan de Hollandse openheid te wennen. Hierdoor duurde het even voor ik doorzag wat de Hollanders zelf allang wisten, dat tolerantie iets anders is dan acceptie, ja eerder het tegenovergestelde, en dat zulke verdraagzaamheid tegelijk een slim middel tot onderdrukking is. iemand die je als gelijke aanneemt, omarm je onvoorwaardelijk, voor eens en altijd. Maar door iemand te laten weten dat je hem verdraagt, suggereer je in dezelfde adem dat hij eigenlijk een last is, als een zeurende pijn of een onaangename stank waarover je bereid bent tijdelijk heen te stappen. onder tolerantie schuilt dreiging: de stemming kan ieder moment omslaan. (Een schitterend gebrek, Arthur Japin, 2003, pg. 169).

Hoeveel meer heb ik eraan toe te voegen? Veel mensen strooien met het woord acceptatie terwijl ze tolerantie bedoelen. Ik geef je een voorbeeld uit eigen ervaring. Ik krijg vaak te horen dat mensen homoseksualiteit “volledig accepteren”. Daarna voegen ze er wel enkele voorwaarden aan toe:

• Ze moeten niet aan me zitten. (Alsof dat de wens van iedere homoseksuele man zou zijn. Best narcistische opmerking als je erover na gaat denken.)
• Als ze maar niet in het openbaar zoenen. (Ik zie mensen liever openbaar zoenen dan vechten, een ware verademing.)
• Als ze maar normaal doen. (Definieer mij normaal.)
• Je het er niet aan kan zien. (Is het voor iedereen niet veel makkelijker als dat juist wel zo zou zijn? Het zou een hoop vergeefse energie besparen voor de heteroseksuele vrouwen en homoseksuele mannen)
• En als klap op de vuurpijl door veel homoseksuele mannen zelf: ze mogen niet te nichterig zijn hoor. (Heel erg om te merken dat in een al onderdrukte gemeenschap ook onderling nog een onderscheid wordt gemaakt tussen welke homo wel en welke niet “geaccepteerd ”wordt.)

Een hele waslijst voor je een “geaccepteerde ”homoseksuele man mag zijn. Toch beseffen velen niet dat juist zichzelf boven mij plaatsen door die voorwaarden aan hun “acceptatie” te geven. Dat hun normen en waarden beter zijn dan de mijne. Zij zeggen daarmee juist mij niet te accepteren maar slechts te tolereren want ik mag enkel homoseksueel zijn als het past onder hun regelvorming en definitie ervan. Hou ik mij niet aan hun gedragsregels, keuren zij mij fout en ben ik plots niet meer geaccepteerd.

Zo is het natuurlijk niet alleen met seksualiteit maar ook met andermans geloof en overtuigingen. Mindful mensen zijn “bewust” maar worden “zweefteven” als ze ook aan reikimassages doen. Mensen die gezond eten belangrijk vinden worden “Quinoakutjes” als ze er teveel over bloggen. Doe maar normaal dan ben je al gek genoeg. Is dat niet het toppunt van tolerantie ipv acceptatie?

Dit wil overigens niet zeggen dat je alles aan moet nemen van iemand anders om ze te accepteren. Ik accepteer 100 alle vormen van seksualiteit,  geloof en overtuiging zolang het mij niet opgedrongen wordt. Dan accepteer ik het niet en wil ik er niets mee te maken hebben. Normen, waarden en waarheden zijn erg afhankelijk van je achtergrond. Pretenderen dat je ze accepteert mits voorwaarden is enkel overtuigd zijn van je eigen superioriteit. Soms is het onvermijdelijk zoals in een werksituatie dat je om de goede oude vrede te bewaren aspecten van of collega’s zelf tolereert. Partners van vrienden worden getolereerd om een vriendschap te behouden. Echter probeer ik om dat niet meer te doen met de mensen die ik zelf in mijn leven kan kiezen.  Ik kies ervoor om met mensen om te gaan die mij 100 procent accepteren zoals ik ben en denk.  Net zozeer wil ik omgaan met de mensen die ik 100 procent kan accepteren. Heb ik daardoor een grote vriendenkring? Absoluut niet maar met wie ik omga geeft mij een heel warm en zeker gevoel over mezelf, ik mag er zijn om wie ik ben en niet om wie zij vinden dat ik zou moeten zijn.

Als je mij wilt tolereren, sla mij alsjeblieft over. Ik word dan liever niet geaccepteerd.