Knuffelen: het nieuwe asociaal

Knuffelen: het nieuwe asociaal?

Spiegelneuronen zijn belangrijk in het aanleren van gedrag. Zij helpen ons om het gedrag dat wij in de wereld zien te kopiëren en zelf te vertonen. Op deze manier hoeft een kind niet iedere vorm van gedrag opnieuw zelf uit te vinden. Dit maakt mede dat we qua gedrag op onze vader, moeder of opvoeder gaan lijken. Een handeling die wij voor het eerst waarnemen of meemaken, of het nu om iets liefdevols of afschuwelijks gaat, laat een bijzonder diepe voorstelling achter, die vaak bepalend is voor ons latere gedrag. Ik maak mij grote zorgen over wat kinderen al maandenlang om zich heen zien. Welke gevolgen zal dit voor de toekomst hebben? Hoe zullen kinderen later contacten leggen en zich verbinden? Knuffelen, iets prachtigs en liefdevols, één van onze meest diepgewortelde basisbehoeften, wordt asociaal gemaakt.

Knuffelen is besmetten

We kunnen pas constructieve relaties opbouwen als we ons mentaal en fysiek veilig voelen bij de ander. Ik vraag mij ten zeerste af of kinderen nu nog snappen dat ze uit liefde en voorzorg voor de ander niet mogen knuffelen. Er is namelijk geen nuance meer. Iedereen wordt gezien als een potentieel gevaar om te besmetten of besmet van te worden. Momenteel leren de kinderen achterdochtig of voorzichtig te zijn bij het knuffelen. En dit gaat niet alleen om nieuwe contacten. Dit gaat ook om een diepere verbinding met de mensen waar je van houdt. “Knuffel maar niet met oma, anders kan ze dood gaan.”

Fysiek contact staat nu gelijk aan besmetting. Knuffelen wordt asociaal. Als dit de eerste indruk is die een kind krijgt van knuffelen, vrees ik voor een hele generatie, die uit angst zichzelf zal isoleren, want dat wordt momenteel aangeleerd.