Ik heb geen probleem met homo’s, maar ze moeten normaal doen

Ik heb geen probleem met homo’s, maar ze moeten normaal doen.

Arne en ik kwamen tijdens onze vakantie aan bij camping poepgrond. De camping heette natuurlijk niet echt zo maar Arne en ik hebben de camping zo genoemd omdat de eigenaar er geen probleem mee had dat je het chemisch toilet aan de rand van zijn perceel in de tuin leegde. Hij had namelijk geen verdere voorzieningen daarvoor.

Ronny heeft geen probleem met homo’s, maar ze moeten normaal doen!

Na kennis te maken met de eigenaar werden we al vrij snel uitgenodigd om een biertje te doen bij de andere camping gasten. Arne ging voor want ik zat nog even te cocoonen met een spannende film. Enzo kwam Arne Ronny tegen. Ronny is een stoere, kale en brede man met tatoeages tot in de nek. Hij heeft een baardje, is vrachtwagenchauffeur en draagt een leren jas met daarop Harley Davidson.

Al vrij snel raken Arne en Ronny aan de praat over homoseksualiteit. Ronny heeft namelijk een heteroseksuele zoon die ook vrachtwagenchauffeur is maar geboren is in het lichaam van een meisje. In geuren en kleuren heeft Ronny uitgelegd aan Arne hoe de transitie in zijn werk ging.

Hierdoor heeft Ronny zichzelf en zijn zoon weten te bombarderen tot gedragsexpert voor homo’s en lesbiennes. Want Ronny heeft geen probleem met homo’s zolang ze normaal doen. Zijn zoon denkt er ook zo over en die is deel van de LGBTQIA+ community, dus hij kan het weten.

Seksuele geaardheid is iets anders dan seksuele identiteit

Ik wil heel even een zijsprongetje maken voor ik verder ga. Seksuele identiteit en seksuele geaardheid zijn voor mij twee compleet verschillende dingen. Net zozeer dat ik mij niet kan voorstellen hoe het voor de zoon van Ronny moet geweest zijn om in een lichaam geboren te zijn dat niet bij hem paste, kan hij zich ook niet voorstellen wat het is om homoseksueel te zijn. In mijn ogen is de zoon van Ronny gewoon een heteroseksuele man zoals zijn vader maar met een meer traumatische start.

Maar om verder te gaan met mijn verhaal….

Ronny vond dat er op televisie tegenwoordig wel altijd een homo te zien was en de beelden van de gay pride vond hij wel erg overdreven en niet normaal. Arne vroeg nog of het hem dan opgedrongen werd. Was hij verplicht om naar die beelden te kijken? Werd hij aan zijn gevlochten sikje (want haren had hij niet) meegesleurd naar Amsterdam om in een stringetje op een boot te dansen?

Gelukkig was dat voor Ronny niet het geval.

En op de vraag wat voor problemen ‘niet normale’ homo’s hem dan gaven, kon hij ook niet echt antwoord geven. Hij had gewoon problemen met niet normaal zijn.

Zijn tattoo’s dan normaal?

Maar Arne zou natuurlijk Arne niet zijn om nog een stapje verder te gaan.

Maar Ronny, vroeg Arne, vind jij zwaar getatoeëerd zijn en in motorbende’s de straat onveilig maken zo normaal? Wat is het verschil tussen een doodshoofd met slang in je nek en een glitter bodysuit? Wie bepaalt wat normaal zou moeten zijn?

Het enige wat Ronny daarop kon zeggen was dat hij Arne ook wel erg vrouwelijk vond maar net niet vrouwelijk genoeg om zich er aan te storen. Wie Arne niet kent, hij is een man van bijna 1.90m met zware stem en grove motoriek die onze camper zou kunnen vermaken in the middle of nowhere met een panty en een balpen.

En op dat moment kwam ik aan dartelen in mijn alpaca wollen poncho in azteken motief, handgemaakt uit Ecuador, de eindtunes van de film neuriënd met een kristallen glas rode wijn.

Ronny keek en besloot op dat moment om van onderwerp te veranderen.

Moraal van het verhaal.

Wat voor de een normaal is hoeft niet zo voor de ander te zijn. Door te zeggen ik heb geen probleem met jou zolang je normaal doet, tolereer je iemand maar accepteren doe je niet. Moreel gezien plaats jij jezelf boven de ander.

Zolang je niets opdringt of niemand fysiek, emotioneel of psychisch schaadt, wat zou het uitmaken of je nu vol gekliederd in pentagrammen rondtoert op je Harley of in lederhose en op stiletto’s de kalverstraat rond paradeert?

Vraag jezelf eens af: als jij je stoort aan het gedrag van iemand anders, terwijl dat gedrag jou verder niet beïnvloedt of jou fysiek noch mentaal schaadt, wat maakt het dan dat jij je er aan stoort? En hoe zou jij je voelen als je die ergernis zou kunnen laten gaan? Zou er dan niet meer rust in jou en meer verdraagzaamheid om je heen ontstaan?

En zou het heel misschien kunnen dat de vrijheid waarmee de ander zich uitdrukt de Ronny’s in deze wereld storen omdat zij die in zichzelf nog niet hebben gevonden?

Lieve lezer, mijn advies is leef en laat leven. Doe gek want er is normaal genoeg. Wees helemaal jezelf en gun de ander dat ook. De sleutel hiervoor is volledige acceptatie.

Wees geen Ronny!

En in tussentijd leer ik te accepteren dat sommigen het normaal vinden om anderen niet normaal te vinden.

Heb je moeite jezelf of een ander volledig te accepteren? Sluit dan aan op 1 van mijn workshops:

Ga naar de agenda

Veel liefs,

Bart