Wacht maar tot het je naaste treft.

Wacht maar tot het je naaste treft

Op facebook las ik een post van een vriendin die zich kritisch uitsprak over de maatregelen van deze crisis. Een van de comments daarop luidde: wacht maar tot het je naaste treft. Ik geef haar helemaal gelijk, het komt dichtbij wanneer een virus je naaste zwaar treft. Maar staan we ook stil bij onze naaste die slachtoffer geworden is van de maatregelen van de corona crisis?

Want wacht maar:

Tot het jouw puber is die zelfmoord pleegt omdat een sociaal leven onmogelijk wordt gemaakt.

Tot het jouw moeder is die in een verpleeghuis zit en voor wie een nieuwe dag niet vanzelfsprekend is, haar (klein)kinderen al een jaar niet ziet.

Tot het jouw kind is wiens onderneming en levenswerk kapot is gegaan.

Tot jouw zuurverdiende spaarcenten in rook opgaan.

Tot jouw neefje thuis wordt misbruikt en niet naar school kan vluchten

Tot jouw buren, ten einde raad, uit elkaar gaan

Tot jouw vriendin de kracht niet meer heeft om positief te blijven

Tot jouw oom dringend behandeld moet worden maar het steeds wordt uitgesteld

Tot jouw familie uit elkaar scheurt door de onenigheid van aanpak van de corona crisis

Tot jij het bent die van eenzaamheid wegkwijnt.

Tot angst jouw gezin overheerst

Tot jij niet meer ziet waarom je nog op zou staan.

De psychische pandemie

Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik mij grote zorgen maak over de psychologische gevolgen van het huidige beleid (zie blog: knuffelen, het nieuwe asociaal en wanneer je niet gehoord wordt). We zijn in een psychische pandemie terechtgekomen maar waar blijven de maatregelen hiervoor? Echte slachtofferaantallen van het virus blijven dalen terwijl de slachtofferaantallen van de maatregelen met rasse schreden stijgen. In mijn ogen kunnen we niet langer wachten om hier maatregelen voor te nemen. De maatschappelijke blik ligt echter zo bij de slachtoffers van de medische pandemie waardoor de psychische pandemie niet wordt gezien.

Een systemische blik op de situatie

Dit is echter niet zo vreemd als je het systemisch bekijkt. Het is er bij ons evolutionair ingebakken om met een blind vertrouwen een leider te volgen. Onze leider in deze crisis is de regering met een focus op virusbestrijding.

Onze minister president Rutte heeft de IC in het Erasmus MC bezocht. ‘Ga maar naar de IC en zie hoe erg het is’. Met die woorden heeft hij de maatregelen genomen en steeds strenger gemaakt, tot noodwetten aan toe. En ongetwijfeld heeft hij daar afschuwelijk taferelen gezien.

Maar ik vraag me af of onze minister president ook:

Is gaan kijken naar de rusthuizen waar ouderen, in hun laatste levensfase, wegkwijnen van eenzaamheid door verplichte isolatie.

Bij de families is geweest die geen afscheid van hun naaste hebben mogen nemen.

De depressieve jongeren ziet wier sociale leven tot stilstand is gekomen en geen uitweg meer in dit leven zien

De overbelasting van de ouders ziet die hun kinderen thuis onderwijs moeten geven naast hun baan.

De lusteloosheid en apathie binnen de samenleving ziet omdat alles wat verbinding en passie is wordt verboden.

De fysieke pijn ziet van iedereen die de hele dag achter een computer moet zitten

Doven en slechthorenden ziet die worden buitengesloten omdat ze niet meer kunnen liplezen in een menigte vol mondkapjes

De overbelasting binnen de reguliere zorgt ziet doordat alternatieve zorg nog steeds wordt verboden.

De paniek van de ondernemers ziet wanneer ze hun laatste spaarcenten moeten opgebruiken

Het verdriet van de ondernemers ziet wier levenswerk verwoest is.

Het hartpijn van een moeder ziet omdat ze haar kind al maanden niet mag zien omdat hij in het buitenland woont.

De dagelijks groeiende angststoornissen, overspannenheid, burn out, born out en depressies binnen de samenleving ziet.

Aandacht voor de slachtoffers van de corona maatregelen

De maatschappelijke blik, gecreëerd door de leiders van de maatschappij, moet dringend verruimd worden. Als therapeut zie ik ondertussen veel meer slachtoffers van deze psychische pandemie dan dat er ooit slachtoffers aan het virus zijn gevallen. Wees daarom bewust dat er veel meer slachtoffers zijn die ook gezien willen worden. Zie dat de mensen ook besmet worden met angst, negativiteit, neerslachtigheid, lusteloosheid en depressie. Als mensen openlijk commentaar geven op de aanpak van de maatregelen komt dat vanuit een hulpvraag, een schreeuw naar aandacht. Luister en respecteer die hulpvraag. Geef deze dezelfde verdiende aandacht die de medewerkers van een IC of de slachtoffers van het virus krijgen. Blijf respectvol in gesprek met elkaar. Ik wil niet naar een nog agressievere maatschappij dan dat er al gecreëerd is.

Lees ook:

Wanneer je niet gehoord wordt

Knuffelen het nieuwe asosciaal