Hoe kom jij van jouw suikerverslaving af?

Suikerverslaving, een belangrijke oorzaak van welvaartsziektes als hart- en vaatziekten, diabetes en kanker wordt algemeen aanvaard en zoetigheid wordt massaal gegeten. Maar hoe komt het dat wij hiervoor kiezen, wetende dat suiker ons ziek kan maken? Om te begrijpen waarom zoveel mensen de verkeerde afslag in voeding hebben genomen, is het belangrijk te begrijpen hoe ons collectief systeem volgens systeemtherapie in elkaar zit.

Zoet verbindt in het familiesysteem

Volgens familieopstellingen werkt systeem pas harmonieus als het voldoet aan bepaalde behoeftes. Een van die behoeftes is de behoefte aan sociale binding, de behoefte om erbij te horen. In veel familiesystemen, wordt zoetigheid met samenhorigheid en verbinding geassocieerd. Op verjaardagen wordt er taart gegeten, net als bij trouwerijen, jubileums, feestdagen en zelfs begrafenissen. Veel mensen vinden een diner geen diner als het niet afgesloten wordt met een zoet dessert. Als je die vicieuze cirkel wil doorbreken, kan er een vorm van schuldgevoel optreden. Je wil namelijk niet diegene zijn die niet gezellig is.

Daarnaast breek je met de tradities waarmee je bent opgegroeid. Tradities die een systeem bij elkaar houden. Je wordt ontrouw aan hetgeen jouw opvoeders zo belangrijk vinden. Gebak afwijzen of niet meer aanbieden bij een speciale gelegenheid heeft daarom niet alleen te maken met kiezen voor gezondheid. Het heeft ook te maken met een andere weg inslaan, niet meer volledig bij de groep te horen. Kiezen voor een ander eetpatroon is daarom vaak erg moeilijk. Dat houdt de suikerverslaving in stand, je wordt namelijk door je eigen systeem niet gestimuleerd om suikervrij te eten. Moreover, er kan je een schuldgevoel aangepraat worden als je het niet doet.

Voedingsindustrie als leider van ons collectief systeem.

De volgende behoefte is de behoefte aan orde. Evolutionair heeft de mensheid kunnen overleven dankzij organisatorisch talent. Mensen functioneren het best in een hiërarchisch systeem van leiders en volgers. Voor beide rollen zijn sociale regels. Leiders luisteren naar wat de volgers willen en spelen daarop in. Volgers luisteren naar wat de leiders zeggen en handelen daarnaar. Beiden doen dit naar behoren zolang ze het gevoel krijgen gehoord en gerespecteerd te worden. Als je als leider geen respect toont voor de volger of als de volger rebelleert tegen de leider wordt dit afgestraft.

Met dit in gedachten kijken we naar het collectief systeem van West-Europa en wie de leiders en volgers zijn met betrekking tot voeding. De consument is de volger, hij verlangt. De voedingsindustrie de leider, die biedt aan. Suiker speelt een belangrijke rol in de verbinding tussen en vraag van de consument. Dit alles moet ook nog eens makkelijk en efficiënt te verkrijgen zijn. In West-Europa hebben we over het algemeen namelijk de luxe veel te willen en te kunnen in een beperkte tijd. De tijd nemen voor gezonde voeding, een luxe waar mensen in ontwikkelingslanden alleen maar van kunnen van dromen, schiet bij ons vaak tekort.

En hoewel de consument ook gezond wil zijn, zijn gezonde alternatieven (voor bijvoorbeeld op feestdagen) in de supermarkt nauwelijks te bekennen. Suiker in combinatie met witmeel en goedkope plantaardige vetten is namelijk zeer lucratief voor de voedingsindustrie. En dat is waar het systemisch gaat wringen. De leider heeft geen oog voor het welzijn van de volger, maar enkel voor zijn eigen belang. Onze collectieve suikerverslaving is namelijk heel lucratief.

Wat maakt het dat wij daar blind voor zijn? Omdat we denken te zien dat de leiders, de voedingsindustrie, onze belangen voorop hebben staan. Zij laten ons geloven dat we suiker zoals zij het verkopen nodig hebben voor onze gezondheid en energiehuishouding. Redbull met bijna 30 gram suiker geeft je vleugels. Ontbijtkoek van Belvita (wat mooi leven betekent): het gezonde ontbijt voor kinderen omdat er 5 granen in zitten (wat overigens niet per se gezond is, maar wel als dusdanig gepropagandeerd), bestaat voor een derde uit suiker. Onderzoeken worden gefinancieerd door de voedingsindustrie om ons collectief geweten te sussen en ons te laten geloven dat we gezond bezig zijn en dus voor ons gezorgd wordt. En zoals een kind zijn ouders gelooft en volgt, gelooft en volgt de meerderheid de leiders van de groep. Want als kind wil je niets liever geloven dan dat je opvoeders het beste met je voor hebben. Maar zoals een kind volwassen en zelfstandig wordt, moeten wij leren dat ook te doen. De enige manier om dit patroon te doorbereken, is durven. Durven uit een groep te stappen om kritisch te kijken naar wat we echt nodig hebben. De navelstreng met ons collectief systeem mag doorgeknipt worden. Denk zelfstandig na over waar we evolutionair voor gemaakt zijn. Wij hebben het als mens niet overleefd op fastfood en een suikerverslaving.

Luister ook naar gezondheidsdeskundigen of alternatieve specialisten. Zij bieden alternatieven aan waar je misschien nog niet eerder aan gedacht hebt. Je verraadt niemand als je kiest voor jezelf en hoe jij met je gezondheid om wilt gaan.

Gelukkig komt er een verschuiving aan, waarbij persoonlijke ontwikkeling en gezondheid een groter deel van ons collectief bewustzijn in gaat nemen. Het wordt tijd dat er nieuwe groepsleiders aan het hoofd van ons collectief systeem komen te staan die het welzijn van de groep wel voorop hebben staan en niet hun suikerverslaving.