Laten we het taboe rond therapie stoppen

Tijdens mijn opleiding als systemisch coach had mijn docente het over het verschil tussen pijn en lijden. Lijden, zo legde zij mij het uit, is jezelf herinneren aan de pijn die nog niet genezen is. Dit heeft me aan het denken gezet. Hoe komt het dat men met trots bezig is aan het zichzelf opknappen met medicatie, voeding, sport, enzovoort maar geen aandacht schenken aan een coach of therapeut. Het wordt dringend tijd dat het taboe rond therapie verbroken wordt. Superfood maak plaats voor supercoaching!

Als we ons onzeker voelen over ons uiterlijk gaan we in extreme gevallen naar een plastisch chirurg. Er is niemand die daarvan opkijkt. Maatschappelijk worden nosejobs, chemische peelings, borstveranderingen (groter, kleiner, hoger, lager, etc.) geaccepteerd zelfs als deze niet medisch verantwoord zijn. We kijken echter niet naar de psychische oorzaak van onze onzekerheden. De vraag waarom we niet gelukkig worden in de spiegel wordt verdrongen. We nemen met ze’n allen tonnen medicatie voor ADHD, depressiviteit, hoofdpijnen en fysieke klachten. Zonder erover na te denken vullen we ons met chemische troep zodat de pijnen, die overigens wel telkens terugkomen, toch zouden verminderen. Begrijp me niet verkeerd,  ik zie zeker het nut van een dokter, maar hoe zit het met die onverklaarbare fysieke pijnen? Zou het kunnen zijn dat veel van deze medicatie weliswaar de symptomen onderdrukt maar de oorzaak daarvan niet aanpakt en het daardoor chronisch blijft? Hoe jammer is het dat onze maatschappij het oké vindt dat we een letterlijke pleister op de wond leggen maar het liefst die figuurlijke pleister verbannen? In ons drukke bestaan proberen we mindfulness te integreren, 10 minuutjes voor jezelf nemen. Zou het niet beter zijn om eerst de verslaving aan drukte aan te pakken?

Gewrichtsklachten, rugpijn, hoofdpijn, slaaploosheid, pijn op de borst en buikklachten zijn maar een summiere opsomming van wat stress met ons lijf kan doen. Hartkloppingen en – stoornissen kunnen zomaar een uiting van angst zijn. In mijn baan als dansdocent zie ik genoeg mensen die schouderklachten krijgen door een gesloten houding (schouders hangen naar voor). Deze houding hebben ze door de jaren heen ontwikkeld door het gevoel niet goed genoeg te zijn voor de ander. Ze willen zich fysiek afsluiten en verbergen voor de wereld. Ben je dan genezen als je om de zoveel tijd naar de fysiotherapeut of manueel therapeut gaat voor je schouderklachten? De stap naar het gemak, een oplossing zoeken die niet bij ons ligt, is snel gemaakt.  Gaan we echter niet erg makkelijk voorbij aan de verzorging van onze geest? Laat een professional jou coachen. Iedereen draagt namelijk onnodige last op zijn schouders. Een grote oorzaak van nekklachten waar naar gekeken kan worden.

Ik vroeg aan mijn leerlingen op de Fontys hogeschool hoe therapie onder hun leeftijdsgenoten ontvangen werd. Wat blijkt? Ook onder de generatie van de jongvolwassenen heerst een groot taboe. Ga je naar een therapeut, tja dan ben je niet helemaal lekker bovenin, er heerst schaamte, nee we hebben het er maar niet over met elkaar, etc. Hoe is het mogelijk dat we nog steeds niet hebben geleerd dat psyche en fysiek hand in hand gaan. Je bent wie je eet is nu een grote hype. Onze kasten liggen tegenwoordig vol met exotische zaden, verschillende oliën, alles waar een super voor staat, kruiden uit alle windstreken, groenten en fruit waar we nog nooit van gehoord hadden als kind. Daar ben ik echt blij om, voeding is ook erg belangrijk. Ik voeg er echter graag nog een aan toe. Je bent wie je denkt. Beiden kunnen jouw gezondheid maken of kraken. Niet alles is te genezen met een pilletje, af en toe lost een professioneel gesprek en goede begeleiding een hoop meer op.