De gevolgen van een onveilige omgeving

De gevolgen van een onveilige omgeving

Wanneer je in een veilige omgeving ben opgegroeid, is het vaak makkelijker om relaties aan te gaan. Je bent op je gemak, je hebt een groot vertrouwen in de medemens en zelf ben je ook te vertrouwen. Je hebt geen problemen met je kwetsbaar op te stellen, intiem te zijn of om hulp te vragen. Maar wat als je opgroeit in een wereld waar je angstig moet zijn voor de ander of voor jezelf?

Enkele weken geleden waren mijn man en ik bij een klant van mijn man. Het gesprek ging over hetgeen ons al twee jaar in de greep houdt. Op een gegeven moment vraagt mijn man eerlijk: ben je dan niet bang om in de buurt te zijn van mensen die de prik niet hebben gehaald? Deze man antwoordde: nee hoor, niet bij volwassenen, maar wel bij mijn kleinkinderen natuurlijk want die komen met vele anderen in contact. Ik was met stomheid geslagen.

Al twee jaar leven kinderen in angst en onveiligheid. We leren de kinderen dat een ander bij voorbaat niet veilig is, niet benaderd of aangeraakt mag worden. Kom in de buurt maar niet dichter dan anderhalve meter. We leren de kinderen dat hun eigen lichaam en gezondheid niet te vertrouwen zijn en zij een gevaar vormen voor de ander. Pas op want je kan iemand besmetten. In beide gevallen groeit er een generatie op waarbij onveiligheid en wantrouwen normaal is geworden. Pas met een test, als we zeker zijn dat je geen gevaar meer bent, mag je weer meedoen met de maatschappij.

Het aangaan van een relatie, in welke vorm dan ook, wordt hierdoor steeds moeilijker, er is namelijk een aangeboren negatieve overtuiging over jezelf en de ander. Ik ben niet oké, en jij ook niet. Er komen verschillende tegenstrijdigheden in de relatie. Er ontstaat zowel angst als een sterke behoefte aan intimiteit, liefde en diepgang. Kom dichtbij maar niet te dichtbij want dan stoot ik je weer af. Ik vrees dat we onbewust en onbedoeld deze boodschap meegeven aan kinderen.

Is, zonder remming of angst, liefde en verbinding aangaan niet het allerbelangrijkste wat er is? Wat voor voorbeeld geven we een nieuwe generatie mee? Ik vind dat we te weinig beseffen dat bijvoorbeeld kinderen tot vier jaar het grootste deel van hun leven een wereld zien die wantrouwig is voor zichzelf en de ander. Die wereld is voor hun normaal, ze weten van niet beter. En een aangeboren wantrouwen is heel moeilijk af te leren.

Daarom roep ik ouders op om kinderen zo veilig mogelijk op te laten groeien door ze te laten verbinden, ook met vreemden. Als je bepaalde doelgroepen wilt vermijden uit angst, projecteer die angst dan niet op het kind. Maak de angst van oma en opa niet de angst van het kleinkind. Geef kinderen opnieuw het vertrouwen in hunzelf en hun omgeving zodat ze liefdevol relaties aan durven en kunnen gaan.