Een oorlogstrauma helen
Momenteel ben ik met Arne op studiereis in Duitsland. Ik vind het ontzettend interessant hoe een oorlogstrauma generaties lang doorwerkt op een heel familiesysteem. Om de gevolgen en nasleep van WOII nog beter te begrijpen en te doorvoelen zijn we met ons campertje Reggie Galaxy vertrokken naar Point Alpha in Geisa. Hier zie je nog een deel van het ijzeren gordijn dat Duitsland na de oorlog verdeelde in het vrije westen en het communistische oosten.
Familie en vrienden werden voor tientallen jaren van elkaar gescheiden en konden bijna onmogelijk herenigd worden. Een grens van een ijzeren hek, een patrouillebaan, landmijnen en een veld met herdershonden zorgde ervoor dat je je niet zo snel naar de overkant waagde.
En nu, na al die jaren, staat er in Alpha Point nog een klein stukje hek overeind en een nephond om je een beeld te geven hoe het vroeger moest geweest zijn.
En aan dat hek zag ik een 84 jarige vrouw die plastic hond al huilend aaien. Licht gegeneerd vertelde ze mij haar verhaal.
De terugkeer naar Duisland: Het verleden omarmen en de angst overwinnen
Ze woont in Amerika en reist voor een laatste keer naar haar geboorteland Duitsland waar ze opgroeide aan de grens van Oost – Duitsland. Als kind en tiener werd ze dagelijks geconfronteerd met de strenge grenscontroles maar vooral de ernstige gevolgen voor vluchtelingen die de grens probeerden over te steken. Ze kan zich de schoten, het geschreeuw en vooral de blaffende herdershonden als de dag van gisteren herinneren. Sindsdien is ze altijd angstig geweest.
Maar vastbesloten niet langer in angst te leven en het verleden een plek te geven, is ze terug gegaan. Die hond stond natuurlijk symbool voor zoveel meer dan een hond. Het stond voor het hele oorlogsverleden, het dictatoriale regime na de oorlog en de angst die ze als meisje heeft moeten doorstaan voor ze naar Amerika vluchtte. Ze knuffelde niet alleen die hond maar ook zichzelf, haar verhaal en haar verleden.
Met die knuffel accepteerde ze wat is geweest zonder het goed te keuren.
Acceptatie zonder goedkeuring, werken aan jezelf op elke leeftijd
Lieve mensen, wie mij al eerder heeft zien opstellen weet dat acceptatie zonder goedkeuring het doel is van mijn werk. En velen zullen al gezien hebben dat ik vaker cliënten uitnodig om symbolen in plaats van mensen op te stellen omdat je daarmee bijna een heel verhaal neerzet.
Maar de allerbelangrijkste les die ik jullie met dit verhaal wil meegeven is dat je nooit te oud bent om aan jezelf te werken. Of je nu 16 of 84 jaar bent, de dag lichter en gelukkiger beginnen dan de dag ervoor is voor beiden net zo waardevol.
Dus ben jij er aan toe om weer een stukje te helen? Kijk dan naar de agenda of neem contact met me op.
Liefs,
Bart
Speelt dit ook in jouw werk of onderneming?
Als dit onderwerp je raakt en je wilt ermee verder: in bedrijfscoaching kijken we naar de onderstroom die bepaalt hoe er in jouw organisatie samengewerkt wordt.
Als dit onderwerp je raakt
- Bedrijfscoaching in Rotterdam
Systemisch kijken naar de onderstroom in je team of onderneming.
- Familieopstellingen voor ondernemers
Zien welk oud patroon meespeelt in de keuzes die je in je werk maakt.
- Individuele systemische coaching
Eén op één werken aan persoonlijk leiderschap en je eigen plek.
