Je bent nooit te oud om je dromen waar te maken.

Mijn ouders, geboren in ’58 en ’59, hebben bijna dertig jaar lang met hart en ziel een slagerij gerund. Maar als je mij vraagt of dit écht was waarvoor ze in de wieg gelegd zijn? Dan is mijn antwoord: nee. Zeker voor mijn vader niet. Laat me je zijn verhaal vertellen.

Hoe beperkende overtuigingen in je jeugd je dromen kunnen doven

Mijn vader werd geboren in een klassiek West-Vlaams slagersgezin. Net als ik is hij de tweede in een rij van drie kinderen. Van jongs af aan had hij een creatieve geest, een passie voor dans en een tomeloze nieuwsgierigheid naar de menselijke psyche. Maar dat sprankeltje, dat vuur waarmee hij geboren was, werd niet aangewakkerd.

In zijn tijd was er weinig aandacht voor creatief of anders denkende kinderen. Bedenk dat in de jaren ’60 de rooms-katholieke kerk nog van grote invloed was in West-Vlaanderen. Zijn linkshandigheid werd er letterlijk uitgeslagen (dat was de kant van de duivel). Een leraar vernederde hem en gaf hem het gevoel dat hij dom was. Enkel omdat hij als creatief denker “anders” was.

Hij werd het mikpunt van pesterijen en zijn schoolresultaten leden daaronder. De kleine, dansende en tekenende Lodewijk verdween steeds verder naar de achtergrond.

In de voetsporen van je ouders treden

Hij veranderde van school en leerde het slagersvak. In die tijd was het heel normaal dat je in de voetsporen van je ouders trad. Zijn zelfvertrouwen groeide en hij besloot verder te studeren: drie jaar in Gent en twee jaar in het buitenland.

Na zijn legerdienst trouwde hij zijn jeugdliefde – mijn moeder – en samen startten ze een eigen slagerij. Precies zoals zijn ouders dat gedaan hadden.

Grappig genoeg had ook zijn moeder ooit verpleegster willen worden, maar dat mocht niet van háár ouders. (Daar kom ik in een andere blog nog op terug, want patronen doorgeven in een familiesysteem… oh boy, dat zit vaak dieper dan je denkt.)

Creativiteit laat zich niet onderdrukken

En toch: mijn vader was geen doorsnee slager. Hij zette zijn creativiteit in op zijn eigen manier: hij maakte de mooiste buffetplaten, bedacht nieuwe recepten en deed fanatiek mee aan vakwedstrijden in binnen- en buitenland. Zijn passie bleef sluimeren – wachten op een kans om écht tot bloei te komen.

Wanneer je kinderen je spiegelen

En toen kwam ik. Zijn spiegel. Met dezelfde interesses, dezelfde passies. Op mijn 17e koos ik voor een ander pad en ging naar de dansacademie in Nederland. Met de 100% steun van mijn ouders. Dat gaf mijn vader de schop onder zijn kont om samen met mijn moeder opnieuw te gaan dansen. Ruim twintig jaar hadden ze niet meer gedanst, maar diep vanbinnen wist hij: ooit herbegin ik. Samen ontdekten ze de Argentijnse tango. Voor mama een leuke hobby, maar voor papa… thuiskomen.

Je passie herontdekken: de kracht van doorzetten

Vanaf dat moment ging er een wereld open. Alsof een uitgehongerde leeuw plots een kudde reeën ontdekte, stortte hij zich volledig op de tango. Lessen, workshops, weekends, vakanties – elk vrij moment bracht hij dansend door. Stond hij niet in de slagerij, dan stond hij op de dansvloer. Waar mijn moeder er op een bepaald moment genoeg van had, was mijn vader pas net opgewarmd.

Toen mijn ouders de slagerij verkochten en hij nog enkele jaren lesgaf op de slagersvakschool, kwam het kantelpunt. Hij werd gevraagd om beginnerslessen tango te geven bij een Brugse tangoschool.

Eindelijk kon hij doen waar kleine Lodewijk ooit van droomde. Eindelijk zag zijn omgeving hem zoals hij écht was. Zijn sprankeltje werd opnieuw aangewakkerd – en dit keer doofde het niet meer.

Het bewijs dat je nooit te oud bent om je dromen waar te maken

En nu, anno bijna 70, belt hij mij trots op: “Bart, mama en ik beginnen onze eigen dansschool in Brugge. Danslessen voor koppels.”

Ik kan je vertellen: mijn hart sprong een gat in de lucht.

Want dit verhaal is niet alleen dat van mijn vader. Het is een bewijs. Een bewijs dat je nooit te oud bent om je dromen waar te maken. Nooit te oud om het roer om te gooien. Alles wat je nodig hebt, zit al in jou: je mindset, je passie, je doorzettingsvermogen. Niemand anders dan jij bepaalt hoe fel jouw sprankeltje brandt.

Dus, lieve lezer: als mijn vader op zijn 67 eindelijk doet waarvoor hij geboren is, waarom zou jij dat dan niet kunnen?

En mama, papa – mocht jullie dit lezen: ik ben apetrots op jullie.

Zet nu zelf de stap naar je droomleven

Heb jij een extra duwtje nodig om je eigen dromen na te jagen? Weet dat het nooit te laat is. Sluit gerust aan bij één van mijn workshops of retreats of neem contact met me op. Samen zorgen we ervoor dat jouw sprankeltje niet langer onder de radar blijft.

Liefs,
Bart