“Ik pak toch ook geen aspirine voor jouw hoofdpijn?”
Met die zin begon ik een sessie met een cliënte. Ze moest lachen. Maar precies dát was wat ze al haar hele leven deed.
Als kind was zij de verzorgende, de vrolijke, de perfecte. Opgegroeid bij een alleenstaande moeder en een vader die het vaderschap niet kon dragen, nam zij als vanzelf een rol op zich die niet van haar was. Ze vulde de leegte en eenzaamheid van haar moeder op en werd verantwoordelijk voor haar geluk. Zij zorgde voor de vrolijke noot in huis en de veiligheid wanneer haar moeder zich verloor in haar verdriet. Voor haar emoties, eenzaamheid en angst was geen ruimte. Die overtuiging nestelde zich diep: als ik maar mijn best doe, wordt de ander gelukkig en word ik gezien.
Hoe je onbewust je partner probeert te redden en jezelf verliest
Dat werd haar emotionele blauwdruk. En zoals dat vaak gaat, perfectioneerde ze dit patroon tot in haar volwassen relaties. Ze kwam telkens terecht in relaties die haar uitputten, waar ze niet werd gezien. Een tweesnijdend zwaard.
Aan de ene kant kende ze niets anders dan in dienst van de ander te staan. Liefde betekende voor haar dat de pijl één kant op ging: geven, zorgen, aanpassen om gezien te worden. Aan de andere kant werd ze juist aangetrokken tot mannen in wie ze het gekwetste, eenzame kind herkende. Haar eigen onverwerkte stukken werden geraakt, en vanuit die pijn ontstond de drang om te geven wat de ander tekort was gekomen. Misschien om via hem iets van zichzelf te helen, of om hem te behoeden voor wat zij zelf had moeten dragen.
Schuld, verantwoordelijkheid en het redderspatroon in relaties
Maar er zat nog iets onder: ze durfde niet weg te gaan. De schuld was te groot. Wat als hij alleen zou achterblijven? Ik weet hoeveel pijn dat doet. Wat ze niet zag, was dat zij de enige was die actief probeerde zijn eenzaamheid op te lossen. Ze nam, letterlijk, een aspirine voor zijn hoofdpijn.
Relatiecoaching: de kracht van verantwoordelijkheid teruggeven
De beweging kwam pas toen ze hardop naar hem kon uitspreken: “Ik ben niet verantwoordelijk voor jouw eenzaamheid, en ook niet de oorzaak ervan.” In dat moment gaf ze hem zijn last terug. Niet uit kilheid, maar uit helderheid. In plaats van te dragen was ze nu in staat om te kijken naar de strijd van haar partner.
Gezonde liefde: nabijheid zonder jezelf op te offeren
Lieve lezer, wie mij al langer volgt weet dat een kind nooit verantwoordelijk is voor het geluk van een ouder. Ouders kiezen voor een kind, niet andersom. Een kind hoort een aanvulling te zijn op een gezin, geen invulling ervan. Hetzelfde principe geldt in volwassen relaties.
Een partner kan je leven verrijken, maar is niet verantwoordelijk voor jouw geluk. Natuurlijk kun je elkaar dragen in moeilijke tijden, maar dat is iets anders dan het proces van de ander overnemen. Wie zichzelf niet wil of kan helpen, kan uiteindelijk ook niet echt geholpen worden. Dan verschuift een gelijkwaardige liefde ongemerkt naar opoffering.
Dus als je partner worstelt met eenzaamheid, verdriet of oud zeer, kun je er samen naar kijken. Je kunt aanwezig zijn, luisteren, praten. Maar dragen moet hij of zij het zelf. Dat is geen afstand, dat is juist gezonde en liefdevolle nabijheid.
Waarom je steeds dezelfde partner aantrekt
En hey, dat mijn cliënte een emotioneel onbereikbare vader heeft gehad en daarom emotioneel onbereikbare partners aantrek om een trauma uit het verleden in het heden te helen, spaar ik weer voor een volgende blog. Want net zozeer als dat zij de heling voor haar partner wou dragen, eiste ze onbewust heling bij hem op. Deze keer gaat het mij wel lukken om gezien te worden door deze emotioneel onbeschikbare man (lees vader). Een partner kan echter nooit de liefde van een ouder voor een kind geven of een tekort daarin opvullen.
Van je partner redden naar samen groeien
Herken jij je hierin? Wil je een relatie waar beiden zelfstandigheid behouden en samen zelfredzaam zijn zodat die gezonde en liefdevolle nabijheid ontstaat? Sluit dan aan op 1 van onze workshops of ga voor een volledige transformatie tijdens één van onzeretreats. Liever 1 op 1 werken, neem dan contact met mij op.
Liefs,
Bart
Herken je dit patroon in je eigen relatie?
Als dit onderwerp je raakt en je wilt ermee verder: in een gesprek kijken we rustig naar wat er tussen jullie speelt en wat er nodig is om weer naast elkaar te staan.
Als dit onderwerp je raakt
- Relatiecoaching in Rotterdam
Samen of alleen kijken naar het patroon dat steeds terugkomt tussen jullie.
- Workshops familieopstellingen
Zichtbaar maken wat er onder je relatiepatroon meespeelt, in een kleine groep.
- Individuele systemische coaching
Eén op één onderzoeken welke rol jij inneemt in je relaties.










