Ik mag niet boos worden op mijn moeder

Gisteren zat ik na een lange werkdag met Arne aan de eettafel. Terwijl ik mijn dag deelde, zei ik tegen hem:
“Ik heb zóveel cliënten die worstelen met het gedrag van hun kinderen. Soms zou ik die kinderen het liefst bij me aan tafel zetten en zeggen: ‘Weet je waarom je hier bent? Omdat jouw ouders er een zooitje van hebben gemaakt.’”

Arne keek me geschrokken aan.
“Maar Bart, dat kun je toch niet tegen een kind zeggen? Je wilt toch niet dat het kind boos wordt op zijn ouders?”

Ik keek hem verbaasd aan.
“Lieve schat,” zei ik, “dát is nu juist het probleem. Zóveel van mijn cliënten dragen al jarenlang woede mee richting hun ouders, maar hebben dat nooit kunnen uiten. Die opgekropte boosheid sijpelt door in hun relaties, hun ouderschap en hoe ze naar de wereld kijken. Het is zo belangrijk dat je boos kunt zijn op je ouders en dat ook uitspreekt. Niet als een driftig kind, maar als een volwassen mens, met respect. Want opgekropte woede is een giftige emotie – ze nestelt zich in je lichaam en kan diepe, fysieke gevolgen hebben.”

Lichamelijke signalen van onverwerkte boosheid

Diezelfde dag lag er nog een cliënt bij me op de behandeltafel met hevige migraine.
Wat bleek? Een keel- en nekgebied dat volledig vastzat. Het bloed kon nauwelijks vrij stromen naar zijn hoofd. En waarom? Omdat hij nog steeds zijn mond dichthoudt en op zijn tanden bijt zodra hij in de buurt van zijn moeder is.

Waarom boos worden op je moeder zo moeilijk is

Angst voor je ouders

De eerste, meest logische verklaring is angst – angst voor straf of angst om verlaten te worden. Als je bent opgegroeid in een onveilige omgeving, waar je gestraft of genegeerd werd zodra je je uitsprak, dan zit er vaak nog steeds een kind in jou dat bang is voor die afwijzing of straf.
Je bent volwassen, maar diep vanbinnen voelt het nog steeds gevaarlijk om die boosheid te uiten. Terwijl je allang vrij bent – je bent niet meer afhankelijk van je moeder voor je veiligheid of zorg. Toch blijf je je gedragen als dat kind dat goedkeuring zoekt.

Maar die angst kun je met een aantal sessies vaak goed doorwerken. Er is nóg een diepere reden: loyaliteit.

Loyaliteit naar je ouders

Hoe vaak heb ik in mijn praktijk en tijdens workshops niet vrouwenlijn-opstellingen begeleid waarin moeders zelf een zwaar leven achter de rug hadden? Moeders die in hun jeugd tekort kwamen, trauma’s meemaakten, in gewelddadige relaties leefden, verlaten werden, of veel te vroeg weduwe werden. Zoveel vrouwen die zélf nauwelijks liefde hebben ontvangen en toch probeerden te geven wat ze konden. Als kind voel je dat. En ergens besluit je, vaak onbewust: “Laat ik mijn moeder niet nog meer belasten. Laat ik sterk zijn.”We zien onze moeder als slachtoffer, en uit liefde of medelijden slikken we onze eigen boosheid in.

Maar luister goed lieve lezer: juist die onbewuste bagage van onze moeders maakt dat ze hun kinderen soms tekortschoten. Daar mag je boos om zijn.
Boos zijn op je moeder betekent niet dat je ophoudt van haar te houden. Het betekent simpelweg dat je erkent dat zij verantwoordelijkheid hoorde te dragen voor jouw emotionele veiligheid, jij niet voor de hare, maar jou dat niet kon bieden. Een moeder kiest voor een kind, niet andersom.
Wanneer je je boosheid wegstopt om haar te beschermen, verwissel je als het ware van rol. Jij wordt de ouder, zij het kind. En zo raak jij van je plek.

Loslaten, ook zonder contact

En wat als je geen contact meer hebt met je moeder? Of als ze al is overleden? Ook dan kun je die boosheid loslaten. Want hier zit de kern: het gaat er niet om dat je moeder iets met jouw boosheid doet. Het gaat erom dat jíj het niet langer hoeft vast te houden. Wanneer je leert die boosheid te uiten en te doorvoelen – respectvol en volwassen – geef je als het ware een pakket terug. Wat je moeder ermee doet, is haar proces. Dat ligt buiten jouw invloed. Het enige wat telt, is dat jij het niet meer hoeft te dragen.

Innerlijke rust en vrijheid krijgen

Dus wanneer je de boosheid richting je moeder weet te verwerken, ontstaat er ruimte. Ruimte in je hart, maar ook in je lichaam. De spanning die je jarenlang hebt vastgehouden – soms in je kaken, je keel, je schouders – kan eindelijk verzachten. Je zult merken dat er een diepe innerlijke rust terugkeert, een last valt van je schouders.

Die rust werkt door in alles: je wordt lichter in je werk, zachter in je relaties en steviger in wie jij bent. En dat straalt door naar de mensen om je heen – in je gezin, je vriendschappen, je collega’s. Want een mens dat vrede heeft met zijn eigen geschiedenis, brengt vrede in de toekomst.

Uitnodiging om je boosheid los te laten

Voel jij dat dit jou raakt?

Merk je dat er ook bij jou nog boosheid of onverwerkte emoties richting je moeder spelen – en dat je verlangt naar meer rust en vrijheid in jezelf?

Dan nodig ik je van harte uit om hiermee aan de slag te gaan. Je kunt aansluiten bij één van mijn workshops of retraites, waar we in een veilige en liefdevolle setting werken met deze thema’s. Of, als je liever persoonlijk begeleid wordt, ben je welkom voor een 1-op-1 sessie in mijn praktijk in Rhoon.

Gun jezelf dit proces. Want hoe eerder jij die oude lading loslaat, hoe eerder je de rust, ruimte en liefde terugvindt die altijd al in jou aanwezig was.

Liefs,
Bart